Een manuele lens is voor videogebruik erg handig. Je kunt met de diafragmaring die erop zit de hoeveelheid binnen te laten licht makkelijk regelen terwijl je aan het filmen bent zonder de knoppen achterop je camera aan te raken.
Dit komt bijvoorbeeld van pas in non-fictie situaties als je van binnen naar buiten gaat of andersom. De hoeveelheid licht die je lens binnenkomt verandert dan zo sterk dat je dit met je diafragma wilt opvangen.
Nadeel is dat de meeste diafragmaringen dit in stappen regelen die corresponderen met de f-stop. Niet alleen hoor je de klik als je eraan draait, je ziet de stap ook. Als je die ring traploos maakt dan bedien je het diafragma met een vloeiende en dus onopvallende beweging.
In deze video laat ik zien hoe ik mijn goedkope Tamron 28mm lensje de-click. Het is mijn eerste lens die ik open schroef en het bleek kinderlijk eenvoudig om de lens aan te passen. Ik durf alleen niet te zeggen of ik dit met een lens van duizend euro ook zou doen.
Mijn eerste muziekvideo is een feit! Het duurde welgeteld 1,5 jaar van idee tot publicatie. Het project heb ik in intensieve samenwerking met Bas van Nienes gemaakt, de muzikant/zanger achter Mensenkinderen.
Het idee ontstond in het najaar van 2010. Bas wilde samen een video maken voor de track ‘Het zwarte water’. De songtekst gaat over onzekerheid, angsten en het overwinnen daarvan door toch die ene moeilijke stap te zetten. Losjes gebaseerd op het verhaal van de discipel Petrus die over het water loopt.
Het leek me tof om die emoties en keuzes in een analoog verhaal te verwerken. Zo ontstond het idee van een man die onderzoek doet naar de zwaartekracht. Hij wil het snappen om het uiteindelijk te kunnen bedwingen. Zijn onderzoek levert alleen niet genoeg zekerheid op en zijn angsten spelen hem parten. Aan het eind neemt ook hij een allesbeslissende stap.
Maandenlang besteedden we aandacht aan het script en het storyboard. We verzonnen vooral allerlei absurde situaties en voorwerpen die het verhaal moesten ontwrichten en vervreemden.
We hadden ook al tijden een leegstaand fabriekspand op het oog waar we de video wilde opnemen. Toen we een paar maanden later nog eens gingen checken was het alleen zo vervuild en onder de graffiti gespoten dat het niet meer voldeed. Gelukkig was een alternatief pand snel gevonden en konden we begin juli 2011 gaan draaien.
Eén dag voorbereidingen in het pand en twee draaidagen was de planning en met dagen van 15 uur lukte dat precies. Het was wel een erg spannende ervaring want al onze voorbereidingen van dag 1 troffen we om half 7 ‘s ochtends op dag 2 volledig kapot aan.
Drank en drugs gebruikende tieners waren de hele nacht in het pand geweest en hadden alles kapot gescheurd, in brand gestoken en versleept.
Na de teleurstelling te hebben geïncasseerd werden de plannen aangepast en hebben we toch een dag lang daar gedraaid. Aan het eind van de ochtend kwam de politie nog op bezoek. We hadden het risico genomen om zonder toestemming daar te gaan filmen dus het was even spannend hoe dit weer zou aflopen. Gelukkig waren de dienders coulant en lieten ze ons die dag ons gang gaan.
De tweede dag hebben we in een andere loods gedraaid. Een gedeelte daarvan hebben we omgetoverd tot de onderzoeksruimte van de hoofdpersoon. De scènes op het dak hadden we ‘s ochtends vroeg al opgenomen.
Na de selectie van het beeldmateriaal bleef het een tijd stil rond het project. Allebei zagen we er tegen op om met de edit te beginnen. Bas trok uiteindelijk de stoute schoenen aan en ging knippen.
In deze fase werd in eerste instantie het script voor een groot deel los gelaten omdat we de combinatie tussen de verhaallijn en de wat meer absurde scènes even niet zagen zitten. Die klik kwam later weer terug en het oorspronkelijke script werd toch nog grotendeels gevolgd. In januari 2012 rondden we samen de edit af.
David Douglas van killyourtelevision.nl hadden we al bereid gevonden om de kleurcorrectie en -grading voor ons te doen. Onze ideeën over de grading van de beelden lagen erg dicht bij elkaar dus bij de 2e versie was het al bingo.
Het resultaat:
De videoclip is geschoten met een Canon 5D mark II, een Canon 550D, Zeiss 50mm 1.4, Zeiss 28mm 2.0, Zeiss 85mm 1.4, Sigma 50mm 1.4, 2 x Flolight 500 LED, Cowboy shoulder support en een Davis & Sanford statief met FM18 fluid head.
Adobe heeft een bètaversie van Lightroom 4 gepubliceerd. Deze kun je hier gratis downloaden en uitproberen tot 31 maart 2012.
Een belangrijke nieuwe feature van versie 4 is dat deze ook overweg kan met videobestanden. En dat is mooi want Lightroom is een verdraaid handig programma als het gaat om kleurbewerkingen.
Toen ik zelf het programma ontdekte voor het beheren en bewerken van foto’s had ik al snel de wens om dit ook met video’s te kunnen doen. Met schuifjes en curves kun je allerlei instellingen makkelijk wijzigen. De witbalans, de belichting, het contrast, de verzadiging en split toning zijn een aantal voorbeelden die in Lightroom snel zijn aan te passen waar je in Final Cut of Premiere langer mee bezig bent.
Voordeel ten opzichte van kleurcorrectie in je editsoftware is dat in Lightroom alle veel gebruikte parameters onder elkaar staan en je direct het resultaat ziet. In een editprogramma moet je vaak meerdere effecten openen en toepassen op je bestand. Daarna moet er vaak nog gerenderd worden voor je het resultaat kunt afspelen. In Lightroom is het ook kinderlijk eenvoudig om van één bepaalde kleur de verzadiging te beïnvloeden.
In deze video wordt door Adobe uitgelegd hoe je precies een videobestand bewerkt in Lightroom 4.
Mijn eigen ervaring tot nu toe is dat helaas niet alle ontwikkelinstellingen kunnen worden toegepast op videobestanden. In onderstaande afbeelding is te zien wat wel en wat niet toe te passen valt op videobestanden (klik om groter te maken).
In de video wordt uitgelegd om een preset te maken van de instellingen die je op het frame hebt toegepast. Je kunt ook de instellingen synchroniseren met het videobestand. Dit scheelt je in de loop van de tijd een hoop presets.
Het is even wennen dat je de kleurcorrectie nu al voor je edit gaat doen in plaats van daarna. Volgens mij hoeft dit alleen niet direct problemen op te leveren. Je kunt je eindproduct natuurlijk ook importeren en dan de kleurcorrectie doen. Je hebt dan alleen niet meer de flexibiliteit om verschillende shots anders te behandelen. Ook heb ik gemerkt dat hij bijvoorbeeld een fade-in die je in je editprogramma hebt gemaakt, na het exporteren uit Lightroom niet netjes blijft.
Of Lightroom als kleurcorrectie tool een vast onderdeel zal worden in mijn workflow valt nog te bezien. Misschien dat het uiteindelijk iets is wat ik alleen voor specifieke kleurcorrecties vooraf ga gebruiken.
Soms zie je de maan opkomen of ondergaan en lijkt hij veel groter omdat hij dichter bij de aarde staat. Als je dit vervolgens wil vastleggen met je video-apparatuur valt het beeld vaak tegen omdat de maan toch maar erg klein blijft op je opname. Om zonder enorme telelenzen toch een gedetailleerd beeld van de maan te krijgen gebruikte ik de volgende techniek.
Met mijn timer-remote maakte ik een timelapse met foto’s in RAW-formaat. Op mijn Canon 550D had ik de Canon 100mm 2.8 lens zitten. Dit is maar een bescheiden telelens maar omdat de afmetingen van de foto’s veel groter zijn dan een HD video opname heb je achteraf nog genoeg mogelijkheid om digitaal in te zoomen. Bijkomend voordeel van een timelapse is dat je de maan gaat zien bewegen (of is het nu de aarde die beweegt?).
Met de zoomfunctie op de camera kun je ervoor zorgen dat de scherpstelling zo precies mogelijk is. Met een aantal testshots heb ik bepaald wat de beste camera-instellingen waren voor een mooi plaatje van de volle maan. Diafragma stond op 5.0, Iso = 100 en een sluitertijd van 1/400 sec. Om de 2 seconden heb ik de camera foto’s laten maken. Na een 15 à 20 minuten had ik al aardig wat materiaal om onderstaande timelapse te maken.
Binnen Lightroom heb ik de foto’s nog wat bewerkt. In eerste plaats met de cropfunctie de foto’s flink uitgesneden (lees: ingezoomd). Verder wat meer contrast, helderheid omhoog en digitale verscherping toegepast. Voor de gedetailleerde workflow voor een timelapse verwijs ik je naar mijn eerdere artikel hierover.
Als fan van Biosphere was het intro van de track Microgravity al snel geselecteerd als soundtrack. Het suizen van de wind en een bijpassende tekst dienden perfect als ondersteuning bij de beelden.
Voor het derde jaar op rij heb ik een video jaarmix in elkaar geknutseld voor het electronische muziekweblog Eclectro. Gedurende het jaar gaan er vele muziekvideo’s in mijn favorieten. Aan het einde van het jaar kijk ik die allemaal nog een keer en wat er op dat moment nog overeind blijf selecteer ik voor de jaarmix.
Voor alle tracks bepaal ik de beats-per-minute die ik in een Excel-sheet zet. Naast Artiest, Titel en Regisseur zet ik ook wat steekwoorden over de clip in de database. Ik sorteer de lijst op het aantal BPM’s en ga vanaf daar de volgorde bepalen voor de mix.
Het eerste jaar heb ik Final Cut Pro gebruikt om de mix te maken. Met overgangen gaf dat veel vrijheid, maar het beatmixen ging wat minder snel. Vorig jaar heb ik daarom Ableton gebruikt. Deze software kan ook met videobestanden overweg en het beatmixen daarmee is een peulenschil. Er kunnen binnen Ableton alleen geen video fade-out of andere overgangseffecten worden toegepast.
Dit jaar heb ik Final Cut Pro X daarom ingeschakeld voor de mix. Beatmixen kostte iets meer tijd, maar het was verrassend hoe snel het programma werkt met de .mp4 bestanden.
Nieuw dit jaar was ook dat ik nieuwsbeelden in de mix heb verwerkt. In het bericht ‘Het nieuws als speelfilm‘ schreef ik al over de ontwikkelingen dat nieuwsbeelden worden bewerkt met muziek eronder. Een aantal van deze video’s die ik dit jaar tegenkwam heb ik in de jaarmix verwerkt. Het geeft ten opzichte van de vorige twee jaren nog meer het tijdsbeeld van het afgelopen jaar weer.
Twee nieuwe korte films die ik onlangs maakte. ‘Starlings’ bestaat uit beelden van een grote zwerm spreeuwen die onlangs boven Lunteren vloog. En ‘Macro Bios’ waarmee ik mijn nieuwe macro aanwinst los liet in de achtertuin.
Dit fenomeen is een prachtig spektakel waar ik al zo’n 2 jaar graag zelf beelden van wilde schieten. Deze maand was het eindelijk zo ver. Na een korte zoekopdracht kwam ik erachter dat in Lunteren iedere avond een grote zwerm spreeuwen zich verzamelde.
5 November ging ik er gewapend met mijn cameraspullen op af. Vanaf 16 uur zat ik klaar voor de actie. De vogels geven hun show meestal rond zonsondergang dus ik moest nog even geduld hebben. Rond kwart voor vijf werd mijn geduld beloond en zag ik grote groepen in de lucht. Mijn positie was alleen te ver weg om ze goed op beeld vast te leggen. Snel sprong ik in de auto om dichterbij te geraken. Een nieuwe plek bood mij beter uitzicht.
Als eerste startte ik met mijn Tamron 17-50mm om het totaalbeeld proberen te vangen. De bewegingen van de spreeuwen en het opsplitsen en weer samenkomen van groepen kon ik zo goed in beeld brengen.
Om ook wat meer detailbeelden te schieten gebruikte ik de Canon 100mm 2.8 lens.
Het werd snel donker dus gedurende de opnames heb ik regelmatig de iso-waarden moeten verhogen. Tot het uiteindelijk 17:30u zo donker was geworden dat er geen goed beeld meer kon worden vastgelegd.
De montage van de film bestond voornamelijk uit het selecteren van de mooiste beelden, het in overeenstemming brengen van de lichte en donkere opnames en het uitzoeken van de soundtrack. Door veel naar de beelden te kijken had ik al een aardig gevoel bij het ritme van de beelden. Dit vergemakkelijkt het zoeken naar een soundtrack. Het moest een track zijn die in lijn was met de trage heen-en-weer beweging van de groep maar ook de soms snelle bewegingen kon accentueren. Na wat klassieke werken en neoklassieke muziek kwam ik uiteindelijk bij de track ‘Cumulus’ van Imogen Heap die ik hoorde op het ‘Late Night Tales’ album van The Cinematic Orchestra.
Een 1:1 macrolens ontbrak nog in mijn lenzenkoffer. Na een close finish tussen de Tamron 90mm 2.8 macro en de Canon 100mm 2.8 macro belandde uiteindelijk de laatste in het winkelmandje.
Op een bruiloft had ik de lens al gebruikt voor close-ups en shots van veraf. Het contrastrijke beeld heb ik in de beeldcorrectie zelfs wat moeten bijstellen om met de andere gebruikte lenzen te matchen.
Nu was het tijd om de macro capaciteit eens te testen. Welke plek is daarvoor beter geschikt dan je eigen achtertuin? Kleine babyslakken kropen voorbij, een groen spinnetje, een groen wormpje uit de bloemkool en een grote kruisspin die volgens mij zijn laatste minuten aan het beleven was kwamen ook voor de lens.
Het blijft fascinerend om die kleine diertjes zo tot in elk detail te kunnen bestuderen en bewonderen. Macro is wat dat betreft een essentiële aanwinst voor mijn lenzenset. Maar ook als telelens dient deze uiteraard prima.
De muziek van Max Richter onder de beelden voegt de nodige dramatiek toe aan het geheel.
In een uitgebreid gesprek doet Emmanuel “Chivo” Lubezki, dop van The Tree Of Life, veel uit de doeken over de manier van werken van regisseur Terrence Malick. Er waren een aantal regels vooraf afgesproken of beperkingen opgelegd die het creatieve proces tijdens het maken van de film moesten sturen.
In all the movies I’ve done, I always worked with a set of rules — they help me to find the tone and the style of the film,” zegt Lubezki daarover. “Art is made of constraints. When you don’t have any, you go crazy, because everything is possible.
Afgaand op de informatie uit meerdere interviews zijn dit hoogst waarschijnlijk de gehanteerde regels:
• Shoot in available natural light
• Do not underexpose the negative Keep true blacks
• Preserve the latitude in the image
• Seek maximum resolution and fine grain
• Seek depth with deep focus and stop: “Compose in depth”
• Shoot in backlight for continuity and depth
• Use negative fill to avoid “light sandwiches” (even sources on both sides)
• Shoot in crosslight only after dawn or before dusk; never front light
• Avoid lens flares
• Avoid white and primary colors in frame
• Shoot with short-focal-length, hard lenses
• No filters except Polarizer
• Shoot with steady handheld or Steadicam “in the eye of the hurricane”
• Z-axis moves instead of pans or tilts
• No zooming
• Do some static tripod shots “in midst of our haste”
• Accept the exception to the dogma (“Article E”)
Lees het volledige artikel bij de American Cinematographer Magazine.
The Tree Of Life won dit jaar de Gouden Palm op het filmfestival in Cannes.
Kwaliteit kent een prijs, dat geldt zeker bij filmapparatuur. Toch moet je bijna altijd compromissen maken daarin tenzij je miljonair bent. Als beginnend filmmaker met een beperkt budget is het een sport om een goedkope uitrusting op de kop te tikken die toch goed genoeg is voor wat je er mee doet.
Zo is er deze shoulder rig van een onbekende fabrikant die uiterst betaalbaar is en toch een goede prestatie levert. Ik zal meteen toegeven, na 3 x gebruiken brak er al een plastic knop af waarmee je één van de schroeven vast kon draaien. Toch ben ik er nog steeds enthousiast over en gebruik ik hem nog regelmatig. De rig is volledig van plastic gemaakt, maar kan een flinke DSLR camera dragen. De stabiliteit die je ermee bereikt is een enorme verbetering ten opzichte van handheld shots.
De rig van CowboyStudio moet nagenoeg identiek zijn en is zo mogelijk nog goedkoper.
Een duurzame meer professionele shoulder rig met 15mm rods kost al gauw honderden euro’s. Een betaalbare rig als deze is dan een mooie eerste stap in het filmen vanaf je schouder.
Check ook deze uitgebreide videoreview van Caleb Pike.
En een met een iets goedkoper rod systeem erop gemonteerd door Rod Guajardo:
Een interessante ontwikkeling in de visuele journalistiek. Nieuwsbeelden gaan doorgaans in een razendsnelle workflow van de camera naar de redactie om zo snel mogelijk in de actualiteitenrubriek vertoond te worden. Weinig of geen tijd voor postproductie.
Op internet verschijnen soms beelden van actualiteiten die wel bewerkt zijn en waar muziek onder gemonteerd is. Het nieuws krijgt zo een haast filmische sfeer. Een mooi voorbeeld is dit cinematisch verslag van de rellen in Engeland.
Nu valt er te twisten of dit wel of geen geschikte manier is. Volgens de wetten van de journalistiek waarschijnlijk niet. Toch vind ik het een mooie ontwikkeling die prima als aanvulling op het nieuws kan bestaan. Geknipt wordt er toch al in nieuwsbeelden waardoor je eigenlijk altijd al te maken hebt met een subjectief verslag. Het vertragen van beelden kan een interessante blik geven op menselijke emoties. Muziek eronder is wellicht nog wel het meest discutabele punt. Maar ook dat kan dienen als een uitvergroting van de emotie die de beelden in zich hebben.
Nog een voorbeeld van een verslag uit Libië wat tevens een nieuwe techniek laat zien die experimenteert met 360 graden beelden waar de kijker zelf in kan navigeren.
Een film is in feite niets meer dan een stel opeenvolgende foto’s dat snel achter elkaar getoond wordt. Niet voor niets heet de persoon in een filmcrew die eindverantwoordelijk is over het beeld de Director Of Photography (DOP).
Een timelapse is eigenlijk ook niet meer dan dat: een serie foto’s op een bepaalde snelheid afspelen. Als je filmt ben je vaak gebonden aan de enkele verschillende framerates die je camera toestaat. 25 (pal), 30 (ntsc), 24 (filmstandaard) of soms zelfs 50 of 60 frames per seconde (fps).
Een serie losse foto’s maken heeft het voordeel dat je ook veel lagere framerates kunt realiseren. Bijkomend voordeel is dat de de kwaliteit van foto’s nog veel hoger is dan full-HD film. Dit biedt een aantal perspectieven.
A. Je kunt langzame beelden goed versnellen. Als je bijvoorbeeld foto’s schiet met een framerate van 1 (dus 1 foto per seconde) en de serie vervolgens afspeelt op 25fps krijg je een mooi versneld beeld. Een veel gebruikt onderwerp is de wolkenhemel die traag voorbij trekt, maar met een timelapse opeens spectaculair snel door het beeld schiet.
B. In de hoge resolutie foto’s heb je genoeg ruimte om je shot te laten bewegen en toch hoge kwaliteit video te houden. Inzoomen, uitzoomen, een pan of tilt beweging kun je allemaal in je timelapse verwerken terwijl je nog steeds alles in full-HD kunt exporteren.
Voorbeeld van een timelapse:
Wat heb je nu nodig en hoe ga je te werk om een mooie timelapse te maken. Hier volgt de workflow die ik momenteel gebruik hiervoor.
Nodig:
1. Een fotocamera waar je een afstandsbediening op aan kunt sluiten.
2. Een afstandsbediening waarmee je intervaltijden kunt instellen die geschikt is voor de type camera die je hebt.
3. Quicktime Pro 7
(4.) Adobe Lightroom voor volledige controle over je 16:9 uitsnede en eventuele nabewerking van je foto’s.
Werkwijze:
Stap 1: Kies je onderwerp.
Op zich kan ieder bewegend onderwerp als timelapse worden opgenomen, maar meestal werkt een van nature traag bewegend onderwerp goed. Een zonsondergang of -opkomst, het uitladen van een busje, het opzetten van een tent, een lange autorit, vul maar in.
Stap 2: Stel je fotocamera in.
Een timelapse serie schiet je doorgaans in de M of Av stand. In de M stand stel je alle instellingen handmatig in en verandert er niets gedurende de shoot. In de Av stand stel je de diafragma in en de camera kiest zelf een bijpassende sluitertijd. Deze stand is handig als je bijvoorbeeld een zonsondergang wil fotograferen. In de M stand zou je foto nagenoeg zwart zijn op het moment dat de zon onder is. De Av stand zorgt ervoor dat er lang genoeg licht wordt binnen gelaten om toch nog een mooi plaatje te krijgen.
Maak een paar testfoto’s om te zien met welke iso, diafragma en sluitertijd je een mooi plaatje krijgt.
Stap 3: Stel de afstandsbediening in.
Sluit je afstandsbediening aan op de camera en stel de intervaltijd in. Canon en Nikon hebben hun eigen remote controls, maar voor vaak een derde van de prijs heb je een goed functionerend alternatief van bijvoorbeeld Aputure of Shoot. Let wel goed op dat hij geschikt is voor het type camera dat je gebruikt.
De intervaltijd is sterk afhankelijk van hoe snel je de beelden uiteindelijk wil laten gaan en hoe lang je van plan bent je camera te laten staan. Je kunt makkelijk uitrekenen hoeveel filmmateriaal je hebt bij een bepaalde interval en duur van de shoot. Stel je maakt elke 5 sec. een foto en dat 20 minuten lang. Dat is dan 12 foto’s per minuut x 20 = 240 foto’s. Als je dit als film met 24fps wilt exporteren levert dit 10 sec. aan filmmateriaal op.
Het tempo van je onderwerp is uiteraard ook van invloed op je intervaltijd. Fotografeer je het groeien van een plant gedurende een aantal weken dan zou je kunnen volstaan met een paar foto’s per dag. Maak je een timelapse van het smelten van ijs dan is een paar seconden intervaltijd nodig. Wil je bijvoorbeeld de sterrenhemel vast leggen dan heb je om te beginnen al een lange sluitertijd nodig van vaak 20 of 30 seconden zodat 1 of 2 foto’s per minuut je interval wordt.
Stap 4: Inladen en nabewerking op de computer.
Als je reeks foto’s genomen is dan kun je deze inladen op je computer. Ik en velen met mij gebruiken hiervoor Adobe Lightroom. Een handig programma voor het organiseren en bewerken van je foto’s. Ook de belangrijkste nabewerkingen kun je hierin doen. Erg handig is ook dat je alle bewerkingen die je op één foto hebt gedaan kunt kopiëren naar alle andere foto’s uit de reeks. Wat ik zelf meestal doe is een paar lichte nabewerkingen op de foto qua licht, contrast e.d. Als er een mooie blauwe lucht in de foto zit trek ik de luminance van de kleur blauw meestal iets naar beneden. Ook maak ik in Lightroom alvast een 16:9 uitsnede van de foto. Hier heb je namelijk nog de meeste vrijheid om te bepalen welk gedeelte van de foto in de uitsnede moet komen. Als laatste exporteer je alle nabewerkte foto’s naar een nieuwe map.
Stap 5: Film maken.
Om een film te maken van je reeks foto’s is Quicktime 7 Pro een erg geschikte tool. Dit programma heeft namelijk de optie ‘open afbeeldingenreeks’ in het menu. Je selecteert dan de eerste foto van de reeks en kiest in vervolgens een framerate voor je film. Het beste kun je dan meteen een export maken van je film in het door jou gewenste formaat en compressie.
Er zijn ook andere workflows om tot hetzelfde resultaat te komen. After Effects heeft ook mogelijkheden om een reeks foto’s te verwerken tot film. Een handige plugin voor Lightroom en Photoshop is LRTimelapse. Daarmee kun je zonder tussenkomst van Quicktime 7 je film rechtstreeks uit Lightroom of Photoshop exporteren.
Heb je zelf nog andere workflows of tips, laat ze dan gerust hieronder achter.
